برای کسی مثل من که کم می نویسد و کمتر از آنکه می نویسد انتظار دارد خوانده شود بعضی پیامها عجیب است؛ مثل  پیام مهربانی از نازی که خواسته است در بازی افراد تاثیر گزار زندگیم شرکت کنم. اول لازم است از محبتش تشکر کنم و از دعوتش.

راستش نمی دانم چطور و از چه کسی بنویسم. دیدم که خود او در وبلاگش فهرست مفصلی را آورده که من باید حتی مفصل ترش را درباره ی خودم بنویسم و نمی دانم که می شود یانه. به طرز عجیبی فکر می کنم (و حس می کنم با همه ی وجود) که فهرست افراد تاثیرگزار زندگی من یک جورهایی تمامی ندارد! شاید بیش از حد حساسم به این که هرکس اگر حتی ذره ای تغییری یا حرکتی در من ایجاد کرده اسمش از قلم نیفتد، حتی در خلوت خودم.  و این را هم می دانم که، بخواهیم یا نخواهیم، پدر و مادرمان همیشه تاثیرگزارترین ها خواهند بود، با این همه شاید چند اسم زیاد به یادم بیاید:

در دنیای کتاب که نزدیک ترین و همیشگی ترین دنیاست، دکتر علی شریعتی، که یکی از مهم ترین معلم های ندیده ی تنهایی های نوجوانی ام بود با آن شور و عشق عجیبش و با آن قلم آتشین. هرچند بعدها یاد گرفتم که درباره اش فکر کنم و نقدش کنم، شور و حالی که با نوشته هایش، بخصوص کتاب کویر به من بخشید هیچ وقت فراموش نمی کنم؛ حافظ شیرازی با روانی و سادگی سهل و ممتنع عاشقی کردنهایش؛ فروغ فرخزاد با صداقت و جسارت تمام ناشدنی اش، که از او یاد گرفتم اگر آدم خود خودش را زندگی کند چقدر دنیا تغییر دادنی است؛ و...

در دنیای وبلاگ نویس ها پرستوی زن نوشت و خورشید خانوم اگر نمی نوشتند هیچ وقت آنقدر شور آنلاین نوشتن و خواندن را تجربه نمی کردم که به فکر باز کردن وبلاگ بیفتم. اگرچه وبلاگهای زیاد دیگری هم هستند که آنها را خوانده ام و می خوانم و هرکدام را به شکلی دوست دارم. وبلاگ نویس دیگری که وبلاگش را کم و کوتاه نوشت شادی صدر است که البته روزنامه نوشتهایش بخصوص آن صفحه ی آخر روزنامه ی یاس نو را بسیار دوست داشتم.

در اطراف و خانواده ام آدمهای تاثیر گزار کم نبوده اند و از هرکدام چیزی دارم. اما بخصوص از همسرم و پسرم باید بنویسم که هرکدام عشقی را به من یاد دادند که تازه بود و متفاوت. و هنوز هم همیشه دنیاهای تازه ای را تجربه می کنم با حضورشان. ازدواج، همچنان که قبلا نوشته ام، برای من پیوندی بوده است که تمام وجودم را تغییر داد.

در دنیای مدرسه چیزی برای قدردانی ندارم، نه حتی اثری منفی که آنقدر بیرزد که از آن بنویسم! و در دنیای دانشگاه آنقدر زیاد که ترجیح می دهم ننویسم تا اسمی از قلم نیفتد. رشد و اندیشه ی من بی شک مدیون همیشگی این دنیا و  بعضی آدمهای آن است. 

در دنیای کار و درس هم از همکارانم زیاد آموختم و هم بسیار از شاگردانم. امیدوارم آنها هم از من چیزهایی یاد گرفته باشند!

در دنیای سیاست هم خیلی ها بر من تاثیر گذاشته اند هر چند هزار تا انتقاد هم به هرکدامشان داشته باشم. برای اینکه بحث بالا نگیرد همه را نمی نویسم؛ اما یکیشان محمد خاتمی است! (نزنید لطفا!)

در دنیای رسانه و فیلم هم آنقدر نفس کشیده ام که دین خیلی ها به گردنم باشد. اما در خلاصه سازی نمی خواهم اسم اپرا وینفری از قلم بیفتد که به من یاد داد می شود  به عملی شدن هر رویایی فکر کرد. 

در دنیای دوستانم، اما، ... آنقدر که... باز هم خیلی سخت است. همیشه آنقدر دوستی ها و صمیمیت ها بزرگتر می شوند از توان گفتن که به نظرم بی انصافی است اگر یک اسم بنویسم و چند کلمه. خواستم که بنویسم، اما نوشتم و پاک کردم و آخرش نشد. خوشحالم، اما، که این سالها برای اکثر کسانی که دوست بوده اند جایی چیزی نوشته ام و خوانده اند (حتی اگر کارتی بوده یا پیامی یا نامه ای کوتاه) تا دست کم بدانم که بی حرف رد نشده ام از کنار حضورشان. و آنها که هنوز برایشان ننوشته ام... از کجا می دانند که نوشته ها پیش خودم نیست؟ شاید یک روزی اینها هم رو شد! با این همه سه چهار نفر بدجوری تاثیر تمام نشدنی بر من داشته اند. نشانی نمی دهم چون که دوستی های دیگرم را هم خیلی خیلی دوست دارم!

کاش که وقت من و اندازه ی این پست آنقدر طولانی بود که می نشستم و تک تک می نوشتم. شاید وقتی دیگر...